احساس خوبی دارم. امروز انگار اینجا خبر های ست. از صبح آدم بزرگ‌های مدرسه، مشغول تدارک دیدن برای برنامه‌ی بعد از ظهر هستند. درست متوجه نشدم که چه خبره، ولی انگار یک جور گردهمایی دانش‌آموزیه. چند تایی فرش هم اجاره کردند. من عاشق فرش ها با اون نقش و نگار های ِ دوست داشتنی‌شون هستم. مخصوصا فرش هایی که پر از طرح های گل و پرنده های رنگیه. . . در اصل این فرش ها واسه من مثل یک نوع لباسند. به هرحال بی صبرانه منتظرم تا فرش هایی رو که اجاره کردند ببینم، هنوز که خبری نشده .

در گوشه کنار مدرسه، بچه ها با هم پچ پچ میکنند. بعضی ها مدام مشغول برنامه ریزی برای بعد از ظهر هستند . . . میشه یکی به من هم بگه چه خبره؟! البته طی سال هایی که زندگی کردم، در اکثر اوقات مردم این زمین و به خصوص این سرزمین ، غافل‌گیرم کردند.  امیدوارم که وقتی فهمیدم چه خبره، افراد زیادی خسارت نبینند !! چون معمولا شوک زده شدن من، یه تاثیرایی روم داره که برای اینا بد میشه! هی . . . میشه یکی به اون دخترخانوم بگه این قدر بالا و پایین نپره؟!  امیدوارم که وقتی رفت سر کلاس، دبیر هندسه‌شون ترور شخصیتی‌ش کنه تا یادبگیره نباید اینطوری بالا و پایین بپره!!!

یکی از بچه ها داره اون گوشه گریه میکنه. . .  خیلی عجیبه! انگار یه چیزایی رو هم زیر لب زمزمه میکنه. . . . شعر میخونه؟ بعضی وقتا هم شدیدا میره توی فکر  ! میدونین بعضی وقتا آرزو میکردم ای کاش میتونستم فکر آدما رو بخونم . . . اینطوری زندگی خیلی هیجان انگیز تر میشد . . . ولی خب متاسفانه از کوچکترین استعدادی در این زمینه برخوردار نیستم !! حالا چرا داره گریه میکنه؟ بین این همه بچه که امروز از ته دل خوشحالن و دارن به یه موضوع مشترک فکر میکنند و برای یک موضوع مشترک برنامه میریزند، چه دلیلی داره که یه نفر برای خودش ، یه گوشه خلوت کرده باشه و اشک بریزه!؟ به هرحال این قضیه هم تا شب روشن میشه. تجربه هم ثابت کرده که احساسات ِ آدمای این سرزمین، اصلا احساسات پایداری نیست و به مرور زمان عوض میشن . . .  یه وقتایی به شدت عصبانی هستند و مثل جرقه بالا و پایین می پرند در حالی که ساعت بعد با ارامش دارن همدیگه رو نصیحت میکنند . . . یه وقتایی خیلی غمگینن و های های گریه میکنند، در حالی که فردای همون روز، از ته دل میخندند و لپاشون از فرط شادی های لحظه ای گل انداخته راستشو بخواین، من این جور آدما رو دوست دارم، اصطلاحا بهشون میگن موجودات خونگرم !!

صـدای جیـغ بلند یکی از بچه ها دوستاشو از جا پروند. ا ِ ا ِ ا ِ  . . . انگار که میخواست گربه سیاهه‌ی معروف مدرسمون رو اذیت کنه و گربه‌ه هم نزدیک بود چنگش بزنه . . . من که اگر این اتفاق میافتاد خیلی خوشحال میشدم. یک دختر کوچولوی دبیرستانی با یه دست چنگ خورده و یه صورت گریان در حالی که اظهار میکنه دلش واسه مامانش تنگ شده، نگرانه که نکنه این زخم نشونه ای از پایان زندگیش باشه و دیگه نتونه مراحل ترقی رو طی کنه ،  احتمالا باید خیلی جالب و دیدنی باشه ! اون وقت ما دوتا موجود گریان توی مدرسه داشتیم . . .یک دختر کنار آب و یک دختر با دست خونی و زخمی کنار دوستانش !

تا دوساعت پیش ، سر کلاس معلم ها کلافه شده بودند. دبیر زبان سعی میکرد که کلاس‌شو آروم کنه و به کاراش برسه. خونسردی این دبیر محترم، به شدت قابل تحسینه !! اگر من یک پیش‌گو بودم، پیش‌گویی میکردم که ایشون قطعا ، بعد از صد و بیست سال، ممکنه به هر دلیلی اذیت بشن به جز سکته قلبی و ضعف اعصاب !! دبیر های فیزیک هم سر کلاس کمی نگران به نظر می رسیدند. در حالی که سعی میکردند ظاهرشون رو آروم نشون بدن و استرس و نگرانی‌شون رو به بچه ها منتقل نکنند. به هرحال هر چی که باشه، مسئولیت این همه بچه و یک شب نگه داشتن‌شون توی مدرسه...در کنار نگرانی برای آزمون تستی و چندین مسئله ی دیگه ، اجازه نمیده که آدم با آسودگی خاطر، لبخند بزنه . ولی انصافا که مسئول پایه ها و ناظمین مدرسه، در حالی که معلومه فشار کاری سنگینی رو این روز ها تحمل میکنند، سعی میکنند که هیچی به روی بچه ها نیارن و به بهترین وجه ممکن همه چیز رو برنامه ریزی کنند!

راستی گفتم که قراره بچه ها شب مدرسه بمونن ! این همون چیزیه که از صبح دارن براش برنامه ریزی میکنند.. . یکی از بچه های مدرسه که صدا خیلی بلندی هم داره( فتبارک الله و احسن ُ الخالقین البته !! ) ، در حالی که یه مقنعه ابری سرش کرده بود و مدام داد می کشید،  در خطاب به دوستش گفت که فکر میکنم امشب خیلی خوش میگذره !!

از وقتی که این خبر رو شنیدم خیلی خوشحالم. جمع شدن بچه ها دور هم، خیلی لذت بخشه. این که تو، یک شبو کنار دوستات باشی و مدام تو سر و کله هم بزنید و همه ی انرژی های مثبت و منفی وجودتون رو به شیوه ی درست و با فعالیت خالی کنی، یعنی که یه گروه خوب و یک مسئول فرهنگی خوب داری که میدونن چطوری باید برای یک سری دانش امـوز برنامه ی تفریحی بذارن . . . اونم یک سری دانش آموز که هرکدوم از یک نوع خانواده ی خاصن و ویژگی ها و اخلاقیات کمابیش متفاوتی با هم دارند.  از همه ی این حرف ها که بگذریم.......  با همه ی وجودم امیدوارم که فرش ها آماده نشن تا بچه ها روی زمین بخوابن و بدن درد بگیرن! البته این اصلا به خاطر این نیست که من بدجنسم ، بلکه به خاطر اینه که به نظر من ، تو این اردو ها ، بچه ها باید توی شرایط سخت قرار بگیرن تا بفهمن که زندگی اون قدرا هم که فکر میکنند ساده نیست. مثلا همین اردوی مشهدی که اون دختره، اون روز می گفت رفتن ....... اونجا هم کم نبودند بچه هایی که نتونستن خودشون رو با شرایط وفق بدن ! یکی صبحونه نمی خورد چون پنیر تازه و گردو سر سفره آماده نبود !!!! یکی دیگه شب نمیتونست بخوابه به خاطر این که می ترسید سوسک و پشه ها نیشش بزنن !! اونم توی محیط هتل. . .دلم میخواست میتونستم مستقیم با این بچه ها حرف بزنم. بهشون بگم که باید سعی کنن آروم آروم، خودشون رو با شرایط سخت زندگی وقف بدن ! قطعا همشون برای یک روز هم که شده توی شرایط سخت قرار خواهند گرفت! بهشون بگم که همیشه رخت خواب های گرم و نرمشون نیست که راحت بعد از یک شام لذیذ و خوشمزه ( و البته اگر پدیده‌ی هضم رو در نظر نگیریم !! ) توشون بخزن و تا صبح خواب های خوب ببینند. بهشون بگم که همیشه بزرگترین نگرانی‌شون ، نمره ی امتحان فرداشون و این که دوستشون باهاشون قهر کرده ، باقی نمی مونه. ولی افسوس که خیلی وقتا، صدای من بین این همه آدم گم میشه و یا خیلی وقتا، اونایی که میتونن صدامو بشنون هم ، ترجیح میدن که خودشون رو بزنن به اون راه و به جای این که سعی کنند  برای روز های سخت زندگیشون آماده بشن، اجازه ندن که کوچکترین سختی بهشون وارد بشه . . . توی افکار خودشون غرق بشن و فکر کنن زندگی همیشه رو به بالاست . . . .همیشه خانواده هاشون کنارشون هستن تا تامین‌شون کنن و با این مدرسه ای که میان . . . خب حتما یه رشته ی خوب دانشگاهی هم قبول میشن و بعدم میشن دکتر، مهندس ِ این مملکت و البته افسوس و صد افسوس که همه چیز به این ختم نمیشه. آدم رنج نکشیده ، اصلا موجود با ارزشی نیست . ای کاش این بچه ها بفهمند که زندگی همه ی آدم ها بالا و پایین داره و اونی موفقه که از قبل خودشو برای شرایط سخت آماده کرده باشه . به خاطر همینه که میگم امیدوارم فرش ها نرسند. . . امیدوارم که بچه ها روی زمین سرد بخوابن تا بتونن برای یک شب هم که شده، درک کنند که چرا میگن سربازی از پسرا مرد و از دخترا زنانی قوی می سازه !!! (چه حالی میده نظام وظیفه اینو بشنوه. اینارم ببره سربازی!!!!)

انگار زیاد حرف زدم . . . نزدیکای ظهره و خورشید با همه ی توانش ، ابراز وجود میکنه . .  . صدای ِ لطیف آب با قهقه‌ی سه چهار تا از بچه ها ، آهنگ قشنگی رو به وجود آورده که بی نهایت برام لذت بخشه. بچه‌هایی که طی روز های گذشته، فهمیدم که به خاطر معافیت کلاس های المپیاد، سر کلاس های زبان ترمیک نمی رن، توی حیاط از این طرف به اون طرف میدوند و انگار سر موضوع خاصی هم باهم بحث میکنند. دو نفرشون به شدت سر بغل کردن یک عروسک فیل خاکستری، با هم بحث میکنند . .. یکی از این دو نفر ، حجاب تقریبا کاملی داره و یک تسبیح قهوه ای روشن از زیر مقنعش بیرون زده ! نفر دوم هم پلک‌هاش به شدت متورمه  و یک گل صورتی رنگ در دست داره و در حالی که سعی میکنه فیل خاکستری رو از دست صاحب تسبیح قهوه ای بگیره، با یکی دیگه از دوستانش که از فرط هیجان، لپ هاش گل انداخته، به طور همزمان بحث میکنه !! دوستش معتقده که اون نباید گل بیچاره رو می چیده و البته و صد البته که من هم با ایشون موافقم ! نفر سوم که صورت گرد و تقریبا سفیدی هم داره، در حالی که تند تند حرف میزنه و لپ هاشو باد میکنه، معتقده که گل ها موجودات دوست داشتنی هستند که وقتی چیده میشن، زیبایی‌شون رو به مرور زمان از دست می دهند...ولی نفر دوم، که هنوز سعی میکنه فیل خاکستری رو از صاحب تسبیح قهوه ای بگیره، انگار توی یک باغ دیگست ! به نظر می رسه تنها چیزی که در حال حاضر براش اهمیت داره،  در آغوش کشیدن فیل خاکستری و بوییدن گل صورتیه!!!

دو سه نفر دیگه  از بچه ها مشغول نهار خوردن هستند که زنگ میخوره . . . درب کلاس های زبان ترمیک، با هیجان باز میشه و موجی از بچه های پر از افکار شوم و شیطنت‌آمیز، به سمت حیاط هجوم می آورند. تعدادی از بچه ها به سمت روابط عمومی میدوند تا غذاهایی رو که سفارش دادند، بگیرند و در کسری از ثانیه، حیاط پر میشه از دانش‌آموزانی که دو به دو یا گروهی نشستند و ظرف غذاهای فلزی‌شون زیر نور آفتاب برق میزنه.

یکی از بچه ها که به نظر می رسه به شدت گرسنه‌ست، جعبه ی پیتزای بزرگی رو که با دوستش ، به طور مشترک گرفتن، باز میکنه . مطمئنم که تو لحظه ای که داشته سس رو با دندوناش باز میکرده، به این موضوع که چطور میشه سه قطعه پیتزا رو باهم بلعید، فکر میکرده.......چون به طور اتفاقی سس از زیر دندونش در رفت و تموم لباس و مقنعش به طرز وحشتناکی سسی شد .

ساعت باید حدودا یک و نیم – دو ئه بعد از ظهر باشه. چند دقیقه پیش یکی از بچه های مدرسه که فوق العاده هم برای سایرین عزیزه، در حالی که یه کوله ی بزرگ روی دوشش داشت  و به نظر نمی رسید حالش چندان خوب باشه، به کمک دوستش ، از پله های روابط عمومی پایین اومد. کمی نگرانش شدم .. .  به نظر می رسید سرگیجه داره و پاهاش سسته. به دوستش تکیه کرده بود و آروم آروم راه میومد. بدون این که کسی متوجه بشه، هردوشون داخل کلاسی شدند که به عنوان مقر خواب بچه های پایه دوم مشخص شده بود. دوستش به شدت نگرانش بود و تازه وارد که چشم های درشت و مژه های برگشته ی زیبایی داشت، در حالی که به شدت بی رمق بود، گوشی موبایلش رو دراورد تا به مسئولین مدرسه تحویل دهد.  به وضوح صدای دوستش را می شنیدم:

- هی ...حالت خوبه؟

- نه اصلا. نمیتونم بشینم ...پاهام سست شدن و به شدت درد میکنن. ای کاش نمیومدم !

- دیوونه نشو ! میتونی بگی مشکلت دقیقا چیه ؟! دکتر رفتی؟

- آره دکترا میگن از اعصابه. میگن بعد یک مدت باعث افسردگی میشه. حالم اصلا خوب نیست. فقط به خاطر مامانم اومدم. اون میگفت که در کنار دوستات بودن باعث میشه که روحیت هم بهتر بشه. به هرحال امیدوارم که واقعا همینطور باشه.

- پاشو بریم توی حیاط. پیش بچه ها باشی بهتره. پاشو.

دوستش دستشو گرفت و بردتش توی حیاط. با دیدنشون ، بچه های پایه دوم با هیجان به سمت‌شون دوییدن و به تازه وارد سلام کردند. تازه وارد هم ضمن این که ازشون تشکر میکرد، سعی میکرد که راهی بین‌شون باز کنه تا بتونه بشینه. بالاخره به کمک دوستش ، در کنار جمعی از بچه های دوم نشست . کلافه شده بود. ........... ولی به نظر منی که از دور قضیه رو زیر نظر داشتم، صحنه ی جالبی بود. بچه هایی که اطرافش نشسته بودند، بستنی هارو با هیجان لیس می زدند و  سعی میکردند که عادلانه یخمک هارو بین خودشون تقسیم کنند. به نظر می رسید که یکی از بین خودشون، مهمون‌شون کرده بود. تازه وارد بلند شد و به همراه دوستش ، به اتاق فرهنگی رفت تا گوشی‌شو تحویل بده و هنوز سر جاش نشسته بود که بانوی ِ مانتو کرمی که اول گفته هام ازشون یاد کردم ( که از این به بعد به طور قرار دادی بهشون میگیم بانوی ِ مانتو نخودی . .  . "جریان دارد این نخود و نخودی !!" در حالی که لبخندی بر لب داشتند ، به جمع بچه ها نزدیک شدند. یکی از بچه ها به طرز عجیبی با دیدن ایشون ، از جا پرید و صحنه را خالی کرد. بانوی مانتو نخودی به تازه وارد سلام کرد.

- سلام خوبی؟

- نه خانوم. اصلا خوب نیستم !

- خب باشه.

و بدون هیچ حرف دیگری رفت. به نظر می رسید که تازه وارد کمی دلگیر شد اما به روی خودش نیاورد. بعد از رفتن بانوی نخودی، دانش‌آموز فراری سر جاش برگشت و در حالی که به شدت تشنه بود، اخرین یخمکی که باقی مونده بود رو برداشت و با ز کرد ...هنوز شیرینی‌شو احساس نکرده بود که تازه وارد پیشنهاد داد: « به زینب هم تعارف کن !! » کاملا میشد خنده ی توام با خشم رو در چشمان دخترک فراری دید !! حیف که من در اون لحظه نمی تونستم دقیقا فکرشو بخونم، ولی احساس کردم که با خودش گفت: « من تعارف میکنم، امیدوارم که قبول نکنه» ...اما افسوس و صد افسوس که زینب خانوم، بی هیچ تعارفی یخمک رو پذیرفت و چشم دختر فراری بدجوری ، به اون یخمک ِ نارنجی خنکی که می تونست تشنگی‌شو برطرف کنه، موند!

الان ساعت حدود چهار بعد از ظهره. بچه ها اکثرا یا توی حیاط هستند و یا توی کلاس هایی که براشون مشخص شده. بچه های پایه دوم و سوم در دو کلاس کنار هم قرار دارند...متاسفانه آرزوی من براورده نشد و از اونجایی که کار های مدرسه گاهی بی نقصه، فرش ها حاضر و آماده کف اتاق ها پهن شدند و بچه ها هرکدوم وسایل‌شون رو در گوشه ای انداختند. تعدادی از بچه ها توی حیاط چادر زدند . . . صبح گفته شده بود که بچه ها حق ندارند شب رو توی چادر بخوابند و فقط میتونن طی روز اون تو باشند ! بنابرین به نظر می رسه که بچه ها از الان نقشه های شومی برای ِ شب دارند. . . زمزمه هاشون در مورد این که بگیم : جا تنگه، نمیتونیم بخوابیم و تو حیاط راحت‌تریم . . . از الان به گوش می رسه!! به نظر می رسه که شب هیجان‌انگیزی خواهیم داشت.

انگار خبریه . .  . خانوم مهربونه که این جور که من میدونم، مسئول فرهنگی هم هستن، تازه برگشتن. حدودا یک ساعت پیش بود که رفته بودند تا دختر و پسر کوچیک‌شون رو به کسی بسپارند و بیان . . . اگر اشتباه نکنم، کمی بعد از لحظه ای که بانوی نخودی به تازه وارد سلام کرد، ایشون از این اصطلاح استفاده کردند : « برم بچه هامو یه جا بندازم بیام ! » و همه خندیدند. در حالی که همه میدونند که خانوم مهربونه واقعا خیلی مهربونه و بچه هاشو به اندازه ی جونش دوست داره...ولی در عین حال ، همه زهرا کوچولو و برادرش رو می شناختند و از اونجایی که خودشون هم یه زمانی تو سن و سال اونا بودند، میدونستن که بچه‌ها کمی و فقط کمی دردسر سازند !!

به هرحال خانوم مهربونه همین الان تونست بچه هارو دور هم جمع کنه و  بعد از جمع کردن بچه ها اعلام کنه  که هرکسی دوست داره میتونه بیاد تا وسطی بازی کنیم. در همین موقع بانوی نخودی ، کیف به دست از مدرسه خارج شد و چشمانی را هم به دنبال خود کشید! با کلی دردسر، بالاخره بچه ها دور هم جمع شدند. بازی اوج گرفت. عده ای بازی و عده ای تشویق میکنند. من  هم که به شدت احساس شادی میکنم... صدای ِ بلند بلند شعر خواندن و خنده ی بچه هایی که در چادر ها نشسته بودند، با تشویق بازی، هماهنگی فوق العاده جالبی داره . . . ا ِ ...انگار بازی‌شون تموم شد . . . چرا دارن متفرق میشن؟

الان ساعت حدودا چهار و نیم و نزدیک به پنجه. بچه ها همچنان در حیاط متفرق‌ند و شادی میکنند. خانوم مدیر بین بچه ها هستن و هرازگاهی سر به سر بچه ها میذارن...چند لحظه ی پیش انفجار بمب خنده ی بچه های اول و مسئول پایه‌شون حیاط مدرسه رو لرزوند و بعد از اون خانوم مدیر از جمعشون جدا شدند و به سمت تابلوی ِ نتایج ازمون تشریحی سلام رفتند. دیروز متوجه شدم که بچه های پایه ی دوم  در آزمون تشریحی که بین سلام ها برگزار میشد، نتیجه ی خوبی گرفتن. همیشه همینطوره. آدم هایی که تلاش میکنند، نتیجه ی خوبی میگیرند  حتی اگر این نتیجه ی خوب ، فقط برای یک بار به دست بیاد، باز هم خیلی ارزشمنده. وقتی که متوجه این موضوع شدم، از این که بچه های مدرسه ای که دارم ازش حرف میزنم، این قدر کوشا و هماهنگ‌ند و مسئول پایه ، مسئول آموزشی و مدیری دارند که با هدایت درست‌شون، کاری کرده که چنین نتیجه ی درخشانی به دست بیارن، احساس غرور کردم.  بچه ها هم هنوز از بابت رتبه ای که کسب کردند خوشحالند. تجربه ی چندین سالم ، نشون میده که آدم ها وقتی نتیجه ای رو به دست میارند که به خاطرش زحمت کشیدند و توی مسیر درستی برای رسیدن بهش، گام برداشتند . . . و حتی یک نفرشون سعی نکرد که این هماهنگی و همدلی رو از بین ببره، از اون نتیجه لذت می برند. به هرحال دو سه نفر از بچه های پایه دوم جلوی تابلوی نتایج جمع شده بودند که خانوم مدیر هم به اونها پیوست. دختر تسبیح قهوه ای به همان دختری که سر فیل خاکستری با او بحث می کرد( که من بعد به طور قراردادی بهش میگیم دختر فراری !! ) نگاهی کرد و گفت:

- مگه ما کلا دوازده تا سلام نیستیم؟ پس چرا این مدرسه سیزدهم شده؟!

-  

- وا؟ خب به نظر تو چرا اینطوری شده؟

-

- کلا نظری نداری بدی؟!

-

-

اما با دیدن خانوم مدیر، دختر فراری به سرعت پرسید : « این مدرسه ی سیزدهم قضیه‌اش چیه؟»

- مدرسه ایه که حذف شده. همونجایی که قراره تورو بفرستم بری. 

-  

و بعد از اون کمی با بچه ها شوخی کردن و رفتن تا به هزاران کار انجام نشدشون، رسیدگی کنن.

نزدیک اذان مغربه. بچه های توی حیاط بدمینتون بازی میکنند . . . دختر آستین سرخابی، با چنان انرژی بالا و پایین می پره که بی اختیار خندم  میگیرد. خوشحالم که این شرایط اردو پیش اومده تا بچه ها بخندند و شاد باشند. بقیه بچه ها یا در چادرها‌شون مشغول استراحت‌ند و یا در کلاس‌هایی که براشون معین شده ، سر به سر هم میگذارند و در حال خوش گذرانی‌اند.

مسئول پایه سال اول و بچه هاشون دور هم جمع شدند. یکی از بچه های سال اول که موهای آشفته‌ای هم داره، بالای سکو ایستاده و با صدای بلند ، آواز میخونه . . . از اونجایی که بچه های پایه دوم، کلا موجودات

حائز اهمیتی هستند و البته که من این قضیه رو خیلی وقته که فهمیدم،در جمعشون ، یک دانش اموز دومی هم وجود داره که پیشنهاد داد مشاعره کنند.  اما چه مشاعره ای !! تنها فردی که شعر هارو تند تند و پشت سر هم میخوند گردو بود !! تعجب نکنید...این لقبیه که از اول سال به یکی از بچه های سال اول نسبت دادند که احتمالا میتونید بفهمید کیه!! مسئول پایه ی عزیز هم شعر هارو جواب دادند و البته با کمی غلط و جا انداختن مصرع دوم بیت ها. به هرحال صحنه ی به شدت خنده داریه !!  خود بچه ها که از شدت خنده، روی زمین نشستند . . . و صدای خندشون دوست خانوم مهربونه رو هم به جمع کشوند...

ناگهان انفجار بمب خنده و صدای دست و تشویق بچه ها و صدای بلند فریاد مسئول پایه که ای وای . .. خیلی پررویید و آبرومو بردید، توجه خیلی از بچه هارو به خودش جلب کرد. انگار تو فاصله ای که من مشغول بررسی بقیه بچه ها بودم، یکی از بچه ها به مسئول پایه گفته بود که حلقه ی زیباتون مبارک و بعدم که دیگه تا ته ماجرا رو می تونید حدس بزنید!! این البته در شرایطی بود که مسئول پایه ی مذکور، سعی میکردند همه چیز رو تکذیب کنند و از عالم و آدم شهادت میگرفتند که این حلقه رو مامان‌شون براشون خریده ! خب البته طبیعی بود که بچه ها خیلی رک و واضح گفتند که نمیشد مامان‌تون براتون گردنبند بخرن؟!

اون لحظه صحنه ی جالبی به وجود اومده بود و وقتی که متوجه شدم، فقط در دلم خدا رو شکر کردم که این فرصت برای بچه ها و مسئولین ایجاد شده که یک شب رو در کنار هم باشن و اینطوری خوش بگذرونن. شاید خیلی به این موضوع توجه نکرده باشیم، ولی روحیه نقش اساسی رو توی تصمیم گیری ها و هدف گذاری های افراد داره. اگه بچه ها روحیه ی خوبی نداشته باشند ، نمیتونن روی درس‌هاشون متمرکز بشن...نمیتونن فعالیت های اجتماعی‌شون رو درست انجام بدن و هرگز نمیتونن توی شرایط سخت، با مشکلات زندگیشون رو به رو بشن. .  . و من بسیار از این قضیه خوشحالم که مسئولین مدرسه سعی کردند با برگزاری این اردو، با این که فشار سنگینی رو چه از جانب بچه ها، چه از جانب اولیا متحمل میشدند، روحیه ی بچه ها رو بهبود بخشند تا برای آزمون روز جمعه هم آماده شوند.

دیگه تقریبا نزدیک گفتن اذان مغربه. چند لحظه قبل اعلام کردند که هرکسی میخواد میتونه برای خوندن نماز ، با خانوم مهربونه و مسئول پایه سال اول، به مسجد نزدیک مدرسه بره. تعدادی از بچه ها داوطب شدند . . . در همین موقع ها بود که بانوی نخودی هم در حالی که همه فکر میکردند ایشون به دلیل مشغله کاری‌شون شب رو در کنار بچه ها نخواهند بود، برگشتن. بعضی از بچه ها با دیدن ایشون ، با صدای آروم طوری که نشوند، شعر نخود نخود صد تومن ، نخود گندیده سیصد تومن رو می خوندند... از طرفی تعدادی از بچه های دوم، دل درد گرفته بودند و نمیتونستند برای نماز برن. . . اما بقیه داوطلبین همراه مسئولین از مدرسه خارج شدند و این در حالیه که هنوز یکی از بچه های پایه دوم که صورت بادکنکی شکل و ملیحی داره و از شدت دل درد به خودش میپیچه کنار در روابط عمومی نشسته تا دوستاش لیوان چایی نبات رو دست به دست بچرخونند و بهش بدن . . .

من که سرگرم بچه های دیگه بودم...اما ظاهرا نماز فراموش نشدنی بوده. مثل نمازی که بچه ها توی مشهد خوندن . می‌گفتن قضیه این بوده که توی مشهد ، یک شب تا صبح بچه هایی که میخواستن حرم بمونن، هنگام اذان صبح ، به شدت خسته و خواب آلو...سر صف های نماز جماعت ایستادند...در حالی که هیچ کدوم از دیگری خبر نداشتند، از مسئولین گرفته تا دانش‌آموزان ، سر رکعت دوم ، خوابشان برد و کلا نماز به یاد ماندنی شد...ظاهرا این نماز هم دست کمی از نماز اون شب مشهد نداشته...اینطور که بچه ها با هیجان تعریف میکردند و من فهمیدم، یکی از بچه های توپولی و بامزه ی پایه اول، به دنبال چادر بوده که بالاخره تونسته چادر دوستش رو تصاحب کنه. . . اما افسوس و صد افسوس که اون دوستش فردی بوده بسیار قد بلند و بسیار باریک و لاغراندام!! با دیدن تلاش او ، ناظم خوش خنده‌یشان، قاه قاه زیر خنده زده بود و این طور که بچه ها میگفتند، انگار این قدر بامزه خندیده بود که همه ی کسانی که اونجا بودند هم به خنده افتادند. البته این اتفاقی توی مدرسه افتاده بود و دلیل این که میگم نماز خاطره انگیز بود...چیزی غیر از اینه !! اینطور که بچه ها میگفتند، برای خواندن نماز جماعت، احتیاج به یک واسطه هست تا خانوم هارو به اقایون وصل کنه و انگار که اون واسطه ، خیلی هم از این کار ثواب میبره. گردو جان ( که در بالا هم ازشون یاد کردم) انگار با کلی تلاش و زحمت تونستن واسطه بشن و داشتن از درگاه الهی ، کیلو کیلو ثواب کسب میکردند که یک دفعه یک پیرزن که ماشالله هزار ماشالله انگار خیلی هم خوب مونده و  کمی فربه هم بودند، با هول دادن گردو ،طناب ریسمان الهی رو گرفتند و شروع کردند ازش بالا رفتن !! بچه ها وسط نماز خندشون گرفته بود و مجبور شده بودند به این فرد جدید متصل بشن. . . بعد از نماز، یکی از بچه ها آدامس‌ش رو در آورده بود و دقیقا جایی گذاشته بود که پیرزن دیگه ای میخواست اونجا بشینه !! پیرزن بدون هیچ گونه احساس ناراحتی و با خونسردی تموم، آدامس رو برداشت و پرتاب کرد ....اتفاقی که افتاد واقعا جالب و هیجان انگیزه!! آدامس مستقیما توی صورت مسئول پایه سال اول فرود اومد و بچه ها از خنده منفجر شدند. بین نماز مغرب و عشا...پیش نماز که کمی هم " ش" هایش میزد . . . شروع کرده بود در مورد رنگ عبایش حرف زدن که بچه ها تصمیم گرفتند نماز عشا رو به صورت فرادی بخونن و زودتر به مدرسه برگردن ..  .

الان تازه به مدرسه برگشتن . . .با یک عالمه نشاط و تازگی و خنده ! با یک دنیا شور شادی در چشم‌ها... بقیه بچه ها اکثرا خسته و کم انرژی توی کلاس ها پخش‌ند و تعدادی هم توی حیاط ، باهم حرف میزنن. از وقتی که هوا تاریک شده، منظره‌ی زیبایی توی حیاط مدرسه  به وجود آمده...صدای شرشر آب روانی که از کناره های مدرسه عبور میکنه، در کنار درختان بلند و متعددی که بچه ها به آن ها تکیه کردند، فضای رویایی را به وجود آورده است .

بین بچه ها ، عده ای هم هستند که هنوز با انرژی سر و صدا میکنن و سعی میکنن از ساعات پایانی شب لذت ببرن از هر سه مقر استراحت، صدای پایکوبی و رقص به گوش می رسه ... به هرکدوم از کلاس ها که نگاه میکنم، تعدادی دانش‌آموز شاد و شنگول رو می بینم که لباس های رنگارنگ پوشیدند و بی غل و غش...می خندند.  گاهی " دروغ و حقیقت" بازی میکنند و گاهی هم سر به سر هم می گذارند.

در کلاس بچه های پایه دوم، تعدادی از بچه ها دور هم نشستند و بازی جالبی انجام میدن. . . یکی از بچه‌ها کلمه ای رو در نظر میگیره و در گوش نفر دوم میگه...نفر دوم هم در گوش نفر سوم ...تا بالاخره نفر آخر اعلام کنه که چی شنیده! چشم به دهان نفر آخر دوخته‌ام و هردفعه بیشتر از دفعه‌ی قبل خنده‌م میگیره...کلمات صد و هشتاد درجه میچرخند و این موقع‌ست که من به معجزه ی یک کلاغ چهل کلاغ توی زندگی واقعی آدم ها پی میبرم.

همین الان متوجه شدم که بچه هارو برای شام احظار کردند. بچه ها هم که به نظر خیلی گرسنه میان، به سرعت به سمت اشپزخونه دوییدند. گلی خانوم زحمت کش و دوست داشتنی ما، به کمک بانوی نخودی و خانوم ناظم ، غذا هارو پخش میکردند.

در حال حاضر هم  بچه ها دور هم نشستند و غذا شونو که سالاد و لوبیا پلو و دوغ بود، می خورن .  . من اگر جای این بچه ها بودم، مطمئنم که هرگز طعم این غذا رو فراموش نمیکردم...بعضی خاطرات فراموش شدنی نیستند.

الان خورشید کاملا طلوع کرده  و من هنوز حرف های زیادی برای گفتن دارم...دیشب بعد از صرف غذا، وقت خواب بود. مسئولین با استرس عجیبی بچه هارو توی مقر استراحت‌شون فرستادند و بعد خانوم مدیر شخصا وارد تک تک کلاس ها شدند و در حالی که سعی میکردند بچه هارو که هنوز تصمیم نداشتند بخوابن، کنترل کنن، با یک سرشماری دقیق، جاهارو مشخص کردند و بعد رفتند.

قبل از این که مسئولین هر اتاق ، بیان و در کنار بچه ها ، جا پهن کنند و بخوابند، به طور کاملا اتفاقی ، هم در بین بچه های اول و هم در بین بچه های دوم، برنامه ی درآوردن ادای ِ معلم ها برقرار بود...و جالب اینه که هر دو گروه هم باهم ادای ِ یکی از معلم هارو که به شدت عاشق ترور شخصیتی هستند، خیلی خوب درمیاوردند. . . همه در حال خنده بودند که مسئولین هر اتاق داخل شدند و بچه ها مجبور شدند سکوت کنند و بخوابند.

از اونجایی که من دیشب، بعد از سرکشی به همه ی کلاس ها، متوجه شدم فقط بچه های پایه دوم هستند که هنوز قصد خوابیدن ندارن، تمام توجهم را به اون ها اختصاص دادم تا بتونم همه چیز رو دقیق براتون تعریف کنم...

چراغ ها خاموش شده بود...بانوی نخودی و ناظم خنده رو ، بین بچه های پایه دوم خوابیده بودند و تعدادی از بچه ها گوشه‌ی کلاس ، در حالی که بین پتو هایشان غلت می خوردند، با هم پچ پچ میکردند. صدای تازه وارد بلند شد:  «بچه ها اروم باشید . ... گوشای ِ بانوی نخودی خیلی تیزه . »

و  اون لحظه همه خندیدند و هیچ کس حتی یک درصد هم احتمال نداد که بانوی نخودی ممکنه صداشون رو بشنوه !بعد از مدتی گفتن و شنیدن، تقریبا همه ی بچه ها خوابیده بودند...به جز تازه وارد ، فراری ، موفرفری و برفک ! ( لازم به ذکر است که موفرفری و برفک ، دو ضلع دیگر از چهار ضعلی هستند) با صدای بلند می خندیدند و حرف میزدند. خواب بانوی نخودی بسیار سبک بود و هر چند لحظه یک بار ، از خواب می پریدند...و این لذت بخش ترین قسمت ماجرا بود. بعد از مدتی ، موفرفری خوابش برد و فراری که به شدت گرمش شده بود، در حالی که سعی میکرد با آب معدنی صورتش رو بشوره، تمام پتو ها و لباس های برفک و تازه وارد رو خیس کرد.

نزدیک های ساعت چهار صبح بود که حرف هایشان ته کشید و تصمیم گرفتند که بازی کنند. قرار بود که تازه وارد اسمی رو بگه و بعد بقیه با اخر اون اسم اسم دیگه ای رو بسازن !! بعد از حدودا چهل دقیقه بازی کردن، از انجایی که اسم هایی که بلد بودند ، به آخر رسیده بود... حرف های جالبی بین‌شان رد و بدل شد.

- خشایار. با ر اسم بده.

- رویا

- این که تکراریه!

- خب رویا دو

-

- حرف نباشه. واو بده

-ویدا، الف بده

- اشرف

- اینو که گفتی!

- خب اشرف السادات، ت بده !

- تینا . الف بده

- اشرف السادات السلطنه شیرازی ، ی بده !

- یلدا. الف بده

- اشرف السادات السطنه شیرازی دخت اصیل شهزده ی قاجاری...ی بده !

- زهر مار!

و صدای خنده ی هر سه نفر ، این بار این قدر بلند شد که بانوی نخودی از خواب پرید و کلافه موهاشو تکانی داد و دوباره دراز کشید. دم دم های اذان صبح بود که خانوم مهربونه بچه هارو برای اذان بیدار کرد...تعدادی از بچه ها وضو گرفتند و برای نماز خوندن ، به نماز خونه رفتند...با این که نمازخونه تهویه ی چندان خوبی نداشت  و بوی سرگیجه اوری در تمام نمازخونه پخش شده بود، اما بچه های اول و مسئولین‌شون به راحتی خوابیده بودند و انگار هیچی احساس نمیکردند.

بعد از نماز صبح...کم کم سایر بچه ها هم بیدار شدند و بعد از عوض کردن لباس هاشون به حیاط اومدند تا صبحونه بخورند.

دیدن این همه صورت خواب آلود، اول صبحی...به شدت بامزست...مخصوصا که این صورت های خواب‌آلود،  از این که صبح کله سحری بیدارشون کردن، شاکی باشن.

بوی خوبی میاد...انگار دارن چایی دم میکنند...ای وای ! انگار دست یکی از بچه ها سوخت..ولی نه! مثل این که چندان جدی نیست . . . دارن صبحونه هارو پخش میکنند . . . بعد از صرف صبحونه، قراره که بچه ها آماده بشن و برن کوه !! خب البته و صد البته که من هم همراه‌شون هستم ! ولی برای تعریف کردن خاطراتم...احتیاج دارم که نفسی تازه کنم.

پس تا بچه ها مشغول خوردن صبحونه هاشون هستند ، من هم میرم تا کمی استراحت کنم. احساس میکنم قراره در قسمت دوم اردو هم به بچه ها بسیار خوش بگذره و  من به عنوان همراه‌شون ، مطمئنا چیز های زیادی برای گفتن خواهم داشت.

پایان قسمت اول گزارش اردو

                                                                                    ملیکا میسوری - پایه ی دوم